Sla over naar de inhoud

Dominee Holwerda: laat dit de allerlaatste kerst zijn!

Ach en wee, wat kan het mij bedroeven om in de Decembermaand mijn zaterdagse boodschappen te moeten doen. De potsierlijke kerstballen (een heidens bijgeloof waarmee men boze geesten wil verdrijven) aan de plafonds. De vleesgourmetten die van de Geboorte des Verlossers een “gezellig familiefeest” moeten maken (bij ons thuis wordt er louter een extra vers uit de Schrift gelezen).

De kerstboom, een aanstootgevend fallussymbool met een piek die niets aan de verbeelding overlaat. Zelfs in vele kerken is zo’n gruwel te zien, waarover de Heiland reeds klare taal heeft gesproken:

Wanneer gij dan zult zien den gruwel der verwoesting, waarvan door den profeet Daniël gesproken is, staande waar het niet behoort,
(die het leest, die merke daarop!) alsdan, die in Judea zijn, dat zij vlieden op de bergen.

Vreten op aarde

Ach en wee, is er van de Heilsgeschiedenis niet één groot Vreten op Aarde gemaakt? Dan zou ik toch de vervloekte paapse afgodendienaars gelijk moeten geven als zij, hypocriet als zij mogen zijn, de vraatzucht tot kardinale zonde hebben verklaard. Als de dikke koning Eglon van Moab, wiens vetkwabben zich om het zwaard van de moedige richter Ehud vormden, zo zijn onze landgenoten geworden. Zij die als gelegenheidsgelovigen pretenderen de HEERE te eren, maar intussen slechts één god dienen: hun eigen buik.

Weg met de kerstchristen

Ach en wee, denkt het volk dat één enkele keer per jaar naar het Huis van de HEERE der Heerscharen toogt, namelijk met kerst… Denkt de kerstganger werkelijk dat zijn ziel behouden blijft in het licht van het alwetend oordeel, in het vuur van de Hemelse Smid door wien een iegelijk zich moet laten louteren?

Slechts eenmaal per jaar bezoeken zij een kerk, in de valse hoop dat de kerkdienst hen troost zal bieden – hoe groot is het misverstand, dat het geloof hen troost zou kunnen bieden! In de valse hoop dat de kerkdienst een lichtje in de donkere maand zal zijn – hoe naïef kan de mens zijn, te denken dat een zwarte ziel kan worden verlicht door oppervlakkige religiositeit?

Last Christmas is van de duivel

Ach en wee, hoe wordt het deze Dienaar des Woords te moede op zondagochtenden, wanneer hij brave borsten in de samenkomst hoort neuriën. Het lied van Wham! Last Christmas, een valse profetie waarvan ik, Henk-Jan Holwerda, telkens weer hoop: och HEERE, laat het toch waar zijn, laat dit toch de laatste Kerstmis zijn!

Het is mijn nederige overtuiging, overlegd in jaarlijks decembergebed, dat Last Christmas een der laatste bazuinen van de Eindtijd is. Spoedig zal de groep die zich Wham! noemt, bestaande uit de openlijke sodomiet George Michael, zich openbaren als een der vier ruiters van de Apocalyps. Het einde is nabij.

Exegese van Last Christmas (Wham!)

Last Christmas
I gave you my heart

De eerste zin van dit verderfelijke lied bestaat uit een zonde. De goddeloze zanger geeft aan, zijn hart te hebben weggegeven aan een mens. Ach, aan een mens! Aan wien zou ik ooit mijn harte verpanden dan aan de Almachtige? Het wordt mij te kwaad. Hoeveel jongelingen hebben door toedoen van Wham! al gedacht dat het een geoorloofde bezigheid was, ziel en zaligheid aan een mens te verspillen?

But the very next day
you gave it away

Aha! Hierin schuilt het ware gif van Last Christmas. De bespottelijke, levensgevaarlijke gedachte dat men een hart weer terug kan geven! Dat men een hart verder kan verplaatsen! Neen, ach en wee, eens verspeeld, altijd verspeeld! Toen ik mijn Geertruida voor het eerst een kus op de wang gaf, voorwaar, toen was ik voor de Troon van God getrouwd. Zo ook met de afvalligen: hebben zij hun hart aan een valse god verpand, amen, dan zijn zij voor eeuwigheid verworpen!

Want het is onmogelijk, degenen, die eens verlicht geweest zijn, en de hemelse gave gesmaakt hebben, en des Heiligen Geestes deelachtig geworden zijn, en afvallig worden, die, zeg ik, wederom te vernieuwen tot bekering.

Rest mij slechts nog de definitieve ontmaskering van Wham! als in essentie antichristelijke muziekgroep.

I’m hiding from you, and your soul of ice
My god I thought you were someone to rely on

Een ziel van ijs? Dat zijn geen figuren waarmee vrome jongelingen zich in moeten laten! Een spotternij met God, de HEERE die trouw is van eeuwigheid, en Hem als onbetrouwbaar portretteren? Ach en wee, dat zij verre!

Luister eens goed

Last Christmas van Wham! is een rechtstreekse trap neerwaarts richting helle. In de melodie van de xylofoon (een instrument waarvan bekend is dat satan, eens de engel van licht en muziek, zich er gaarne van bedient) horen wij dit al terug. Onderstaand filmpje laat mij zien, terwijl ik de xylofoon-solo beluister.

Hoort u eens goed? Luistert u nog eens, maar nu met de geestelijke oren van een Godvruchtig vrezer des HEEREN? Dan hoort u wat mij al jarenlang opviel: de melodie is neerwaarts, ja steeds en steeds verder naar beneden, tot de kerstvierder het Gehenna betreedt, tot de kerstchristen de weg terug kwijt is en Beëlzebub ontmoet, gemeente, STOPT HET KERSTFEEST ALVORENS DIT ONS LAATSTE IS!

 

Gepubliceerd inKnipoog

Eén reactie

  1. Maurits Maurits

    Ach en wee, wat mis ik toch Rev. Van Pastoorkramp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *