Sla over naar de inhoud

Auteur: Alain Verheij

Vrijheid van godsdienst? Drie problemen…

Ieder heeft het recht zijn godsdienst of levensovertuiging,
individueel of in gemeenschap met anderen, vrij te belijden,
behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.

Dat staat in onze grondwet. Nu is de grote spanning natuurlijk, de verhouding tussen de ‘behoudens’ aan het eind en het recht en de vrijheid aan het begin van het artikel. In De Nieuwe Wereld discussieerden Nadia Bouras en Tom Mikkers onder leiding van Colet van der Ven over een eventueel verbod op het salafisme (terugkijken: rond minuut 19).
Ik zette zelf ook drie losse flodders over de godsdienstvrijheid op ’n rijtje.  Lees verder Vrijheid van godsdienst? Drie problemen…

Ik voel me even helemaal Lazarus

Het is Jezus-achtig geregisseerd en getimed, van David Bowie. Een videoclip over je eigen dood uitbrengen in de week dat je gaat overlijden. Bowies neusje voor drama en legende-vorming doet me aan onze eigen messias denken. Dat dit ook Bowies bedoeling is geweest, blijkt uit de bijbelse titel: Lazarus.

Look up here, I’m in heaven

Everybody knows me now

Sinds Bowie overleed, moet ik elke dag aan het woord ‘Lazarus’ denken en ben ik het zelfs gaan zien als een van de kernwoorden voor het christendom van de komende jaren. Waarom? Omdat het woord in het Nederlands een mooie bijklank heeft, omdat Lazarus, Marta en Maria tot mijn meest geliefde personages behoren en omdat er nog een andere heel relevante Lazarus is.

Lees verder Ik voel me even helemaal Lazarus

Het is (wéér) een blauwe maandag voor christelijke homo’s

NGK: kerk moet ‘veilig thuis’ voor homo’s worden. Zo kopt het Nederlands Dagblad vandaag. Nu komen er vast drie vragen bij u op. Eerst de makkelijke. Wat de NGK is? De Nederlands Gereformeerde Kerk. De andere twee vragen zijn moeilijker. Hoezo ‘moet worden’? Is de kerk dan nog geen veilig thuis voor homo’s? Het is toch 2016? Op die vraag heb ik geen ander antwoord dan mijn voorhoofd op het toetsenborddddddddd.

Tenslotte: waarom staat ‘veilig thuis’ tussen aanhalingstekens? Wel, dat ontdekken we als we kijken wat er onder deze wonderbaarlijke kop staat. Daar lezen we namelijk, dat homo’s met een relatie géén kerkelijke taak mogen krijgen bij de Nederlands Gereformeerden. Maar, voegt de vrome krant nog gauw toe, kerken moeten wel ‘al het mogelijke’ doen hen een veilig thuis te bieden. Snapt u het nog? Lees verder Het is (wéér) een blauwe maandag voor christelijke homo’s

Waarom heb ik in hemelsnaam een platenspeler gekocht?

Bij mijn nieuwe mobiele provider kreeg ik Spotify Premium gratis. Dat had ik al, maar nu komt er een grote databundel bij waardoor ik overal waar ik ben vrijwel alle muziek kan luisteren. Vooruitgang met een grote V.

Nog geen maand later kocht ik een platenspeler. Jazeker, zo’n ding met een naald waarop je gekrast vinyl legt dat elke twintig minuten moet worden omgedraaid, wil je iets blijven horen. Achteruitgang met een grote A. En ik ben niet de enige twintiger met een pick-up. Wat zegt het over onze generatie? Valt het ook theologisch te duiden? Lees verder Waarom heb ik in hemelsnaam een platenspeler gekocht?

Een YouTube-kerk, een niet zo vroom relblogje en de Vraag der Vragen

What’s new?

  • Komende dinsdag (19 januari 2016) is er een ‘YouTube-avond’ bij De Leven Ede. Trailer hierboven. Ik schreef er voor Staat Geschreven een blogje over, je vindt meer over deze avond op de website zelf en je meldt je hier aan op Facebook.
  • Inger van Nes vroeg mij voor m’n nieuwe Zinvloed vragenrubriek: ‘Wat heeft God met mijn ongeluk te maken?’ Op mijn antwoord heeft zij inmiddels met een blog gereageerd. Een heftige briefwisseling… Heb je zelf een leuke of zware vraag voor in de volgende editie van deze rubriek – mail of tweet het even aan mij of Zinvloed.
  • Ik hield maandag een lezing in de Kapel in Hilversum. Een halfuur lang, over: ‘Religie, juist nu!’. De volledige tekst stuur ik deze maand exclusief naar de leden van mijn nieuwsbrief – meld je hier aan voor die nieuwsbrief.
  • Verder nog een brutaal rel-blogje waarin ik pleit voor wat minder christelijke bescheidenheid. Hoppatee!

Hulde voor Anouk, onze hedendaagse Rosa Parks-light.

[foto: Sebastiaan ter Burg]

Afgelopen maand was het zestig jaar geleden dat Rosa Parks, een Afro-Amerikaanse vrouw uit Alabama, de wet overtrad. Zij weigerde haar plek in de bus af te staan aan een blanke passagier. De buschauffeur belde de politie, en Parks werd gearresteerd – wat uiteindelijk mede heeft geleid tot de massademonstraties tegen rassenscheiding onder leiding van Martin Luther King.

Nederland anno 2016 kent geen discriminerende wetten die het ons op basis van ras, geslacht, geaardheid, geloof of wat dan ook verbieden om bepaalde plekken in de bus te bezetten. De politie kan niet meer gebeld worden als een lid van een minderheidsgroepering iets doet dat de narrige meerderheid tegenstaat. Goddank.

Racisten zijn er nog steeds

Wat nog steeds wél springlevend is, is het onhebbelijke racisme dat de buschauffeur van Rosa Parks ertoe dreef, de politie te bellen. Zij, die anderen op basis van uiterlijke kenmerken het licht niet in de ogen gunnen, zijn er nog in overvloed. Tot arrestaties en boetes leidt het niet meer, maar de (online) schandpaal en de morele veroordeling hebben we nooit uit kunnen bannen.

Anouk, onze officieuze zangeres des vaderlands, heeft dat vanuit haar positie in de spotlights al jarenlang onthutsend vaak moeten ondervinden. Vice plaatste deze week een greep uit de talloze hatelijke reacties, die verschenen onder het nieuwsbericht dat de Haagse in verwachting was van haar zesde kind.

Wij hebben iemand met het lef van Anouk nodig 

In haar jonge jaren, toen ze op Pinkpop speelde, werd Anouk bekogeld met een ei. Haar reactie was stoïcijns: zij trok haar shirt uit en zong onverstoorbaar door, met alleen nog een bh om haar bovenlijf. Anouk stond boven hen, die haar misgunden en beledigden. Dat maakt haar nog geen Rosa Parks, maar wel een hoognodige hedendaagse light-versie.

Door al die kritiek te incasseren en toch prominent in de media te blijven verschijnen, zich daar steeds te verweren en nadrukkelijk uit te blijven spreken, legt Anouk iets bloot dat anders verborgen zou blijven. Het is de beerput van oordeel en angst in onze maatschappij.

Vrijheid is cruciaal

Het zijn de jaren ’50 van Rosa Parks niet meer, en alle rassen zijn gelijk in onze maatschappij. Toch leidt het feit, dat geen van Anouks zes kinderen een roomblanke huid heeft, tot woorden als ‘negerslet’ – of op z’n minst een overbodige vermelding van haar raciale voorkeur. (Dat haar eerste echtgenoot Edwin Jansen heette, vergeten we daarbij voor ’t gemak).

Het zijn de jaren ’50 niet meer, dus beslissen we zelf met wie we trouwen en scheiden, en wanneer. Toch krijgt Anouk de volle laag en is ze een ‘loopse hond’, omdat haar kinderen niet allen van één vader zijn. Ligt zij onder vuur als ‘cougar’ omdat haar huidige vriend een stuk jonger is.

Revolutie!

Het zijn de jaren ’50 niet meer, maar toch lijkt het of de levenskeuzen van Anouk zo massaal onder de morele loep worden genomen, omdat zij een vrouw is. Een zanger met veel amoureuze veroveringen geldt als player. Is zijn liefje jonger? Respect! Een zanger met uitgesproken mening geldt als vermakelijk of interessant. Anouks levensweg levert haar voortdurend het label ‘labiel wijf’ op – een stuk seksisme dat de jaren ’50 niet zou misstaan.

Nog steeds gooit men eieren, en nog steeds staat Anouk onverstoorbaar op haar podium. Hoog tijd, dat wij de eieren opvangen en teruggooien – voor vrijheid en verdraagzaamheid.